Photography | Horizon Levante | Κεντρικός Τομέας Αθηνών

      σχόλια, ειδήσεις, πολιτισμός

            Βαρδούσια / Vardousia mountain

                                                                                      (38.686749, 22.130650)

  Στα χρόνια που ο αριθμός ήταν ακόμα ακέραιος . Αύγουστος. Η Αθήνα έβραζε. Είπαμε να πάρουμε τα βουνά. Συμφώνησε και ο Τσέας.  Δύο Γιαπωνέζοι, το Vitara τότε και το Jimny του ξάδερφου.

  Στις 10πμ. 17 του μήνα βάλαμε πρώτη. Το βαρόμετρο έλεγε 1013mbar. Στο Κάστρο κάναμε κατά τη Λειβαδιά και τον Παρνασσό.  Τραβήξαμε για το μαρτυρικό Δίστομο, μετά Ιτέα , Γαλαξίδι, Πέντε Όρια και  στις 2 το μεσημέρι ήμασταν στο Λιδορίκι. Έχουμε στο χιλιομετρητή  242Km. Φουλάραμε καύσιμα και καλιμπράραμε το αλτίμετρο στα 560m. Συκιά, Λευκαδίτι , και πάμε για Αθανάσιο Διάκο. Το τοπίο συγκλονιστικό. Δεξιά μας οι ορθοπλαγιές της Γκιώνας και αριστερά μας ο Μόρνος και Νοτιοανατολικές απολήξεις των Βαρδουσίων. Το αλτίμετρο συνέχεια ανεβαίνει. Στις 3 παρά τέταρτο ήμασταν στον Αθανάσιο Διάκο και στα 1000m πάνω από  τη θάλασσα. Με δυτική κατεύθυνση πήραμε το δασικό δρόμο για τα καταφύγια. Οδηγούμε πια αργά και σε απόσταση αφού η σκόνη δεν είναι και ό,τι καλύτερο. Προσπεράσαμε τον Προφήτη Ηλία και πιάσαμε πια την αλπική ζώνη. Είμαστε τώρα στα 1500m και το τοπίο προσφέρει άλλες συγκινήσεις.  Μεγάλες κλίσεις, η δευτέρα στο "τσακ", ατέλειωτα λιβάδια και ορατές οι κορφές του ορεινού όγκου των Βαρδουσίων. Περνάμε το "Σταυρό"  στα 1740m και με αριστερή κατεύθυνση προς το πρώτο καταφύγιο του ΕΟΣ. Το προσπεράσαμε και πριν τις 4μμ ήμαστε μπροστά στο δεύτερο καταφύγιο του ΠΟΑ στα 2000m. Ο χιλιομετρητής δείχνει 291Km.

  Μαγεία. Σαν σε όνειρο. Όλες οι κορφές γύρω μας. Οι σάρες των Σκόρδων, το Πιτιμάλικο, η Σκούφια, οι Σούφλες, η Αλογοράχη, η Χωμίριανη, τα Μετερίζια. Πώς να σταθείς ακίνητος. Το βλέμμα μας χάδευε το ανάγλυφο ξανά και ξανά.... καμπύλες ελκυστικές, άλλες   ήπιες, άλλες "επιθετικές" μα πάντα γοητευτικές , σχεδόν ερωτικές,  προκλητικές ......εδώ θα κατασκηνώσουμε λοιπόν.

  Απο τα "Μετερίζια" αγναντεύεις τις νότιες απολήξεις των Βαρδουσίων και άμα σου κάνει καλό καιρό μπορεί να σου κλείσει το μάτι η λίμνη του Μόρνου. Τα καταφύγια βρίσκονται στη θέση "Πιτιμάλικο" πάνε σε δύο ράχες κάτω από τις σάρες των "Σκόρδων". Το πρώτο είναι του ΕΟΣ και το δεύτερο του Πεζοπορικού ομίλου Αθηνών. Εμείς κατασκηνώσαμε έξω από το δεύτερο....Ο καιρός καλός, λιακάδα, θερμοκρασία στους 20C, λιγοστά σύννεφα, καθόλου  αέρας , βγήκαν τα αντίσκηνα,  καρέκλες, τραπέζια, ψυγεία και βουρ στον "πατσά"

  "Χλιδή" στο έπακρο. Κρύες μπύρες, ψησταριά, "πλάκα", μέχρι να πέσει ο ήλιος. Μετά τέρμα τα γέλια. Πρώτο μπουφάν, δεύτερο, τρίτο, κάλτσες, κουκούλες, μακριά παντελόνια, αν είχαμε και γάντια μια χαρά θα ήταν. Στις 8 το βράδυ η θερμοκρασία άγγιξε τους 10C.  

  Δε το "βάλαμε κάτω" όμως. Το τραβήξαμε... λέγοντας πόσο γενναίοι ήμαστε, ότι αν ήταν και η Βούλα (η συμβία του Τσέα) δε θα κρύωνε καθόλου και άλλα τέτοια φαιδρά...

  Στις 10μμ η θερμοκρασία πάτησε τους 7C.

  "Πάμε για ύπνο;"

  "Και δεν πάμε" ......

Η σκηνή ήταν "φούρνος". Με το ζόρι  10C. Άντε να κοιμηθείς. Ο Οδυσσέας σε μισή ώρα ροχάλιζε. "Τυχερέ".....

  Δεν ξέρω τι ώρα με πήρε ο ύπνος, ξέρω όμως τι ώρα ξύπνησα από ένα κοπάδι προβάτων που περνούσαν σε απόσταση αναπνοής από τις σκηνές. Ξημερώματα κατά τις 3πμ.  Το θερμόμετρο έξω  έλεγε 5C. Ε, ευκαιρία είναι να αλλάξουμε και νερό στο καναρίνι.

  Ο Τσέας μας ρώτησε "τρώνε σκηνές τα πρόβατα;" "ευτυχώς έχω την παλιά".

Ο καθένας με τον καημό του. Άντε τώρα να σε ξαναπάρει ο ύπνος.

 Κατά τις 7πμ. ξεμυτίσαμε από τις σκηνές. Ο Οδυσσέας μας είπε ότι άκουσε κινητήρα αυτοκινήτου πριν σηκωθεί.  "Καλά αυτός πώς μπορεί και ακούει όταν κοιμάται;"

"Θα έχει κρυφά χαρίσματα"

Πράγματι ένα λευκό Vitara είχε σταθμεύσει στην αρχή του μονοπατιού για κορφή. Με τα κιάλια είδαμε δύο σιλουέτες να ανηφορίζουν την απότομη σάρα για τις "Πόρτες". Η μία κράταγε κι ένα κίτρινο  κουβά.

"Θα μαζεύουν τίποτα βότανα μέχρι να φτάσουν κορφή" σκεφτήκαμε

Η θερμοκρασία ακόμα δεν είχε ξεπεράσει τους 10C. Είμαστε στη δυτική πλευρά του βουνού και ο τόπος ήταν ακόμα σκιερός. Ντυθήκαμε καλά, γεμίσαμε νερό τα παγούρια  και ρίξαμε μια ακόμα γρήγορη ματιά στη διαδρομή πάνω στο χάρτη.

Ο Τσέας τα στύλωσε... "έχω υψοφοβία και ανισορροπία" .

"Πάμε και βλέπουμε"

"Όσο ύψος κερδίζουμε τόσο θα ξεθαρρεύουμε" .

Μεγάλες οι κλίσεις, πάνω από 50%.

  Ξεκινήσαμε 8.10πμ. Η πινακίδα έλεγε 1h και 45' για τον "Κόρακα". Τα σημάδια με κόκκινα βέλη σε λευκό φόντο πάνω στα βράχια της μεγάλης σάρας.

    Ο Τσέας όσο ανεβαίναμε, τόσο έβγαζε σπερδούκλια (δεν ξέρεται τι είναι τα σπερδούκλια;). Λοιπόν τα σπερδούκλια είναι κάτι σαν τα γρέζια.....μικρά μαμουνάκια που δε σε αφήνουν να ησυχάσεις. Με το ζόρι που λέτε κάναμε παρέα λίγο πριν τις "πόρτες". Το αλτίμετρο  έλεγε 2200m.

"Τραβάτε και θα τα πούμε στην επιστροφή"

Τον αφήσαμε να αγναντεύει το ανάγλυφο. Λίγο πριν τις  "Πόρτες" ακούσαμε φωνές. Οι σιλουέτες που λέγαμε με το κίτρινο κουβά ήταν δύο τσοπάνισσες.  Η Δήμητρα κι Γεωργία. Ανέβαιναν δύο και τρείς φορές την εβδομάδα μέχρι το "Μέγα Κάμπο" να ταΐσουν τα σκυλιά από το κοπάδι τους . Εμείς για διασκέδαση, εκείνες για δουλειά. Τι να πεις; Να είναι καλά τα κορίτσια....φωτογραφηθήκαμε για τη θύμηση και συνεχίσαμε .

  Στις 9.35πμ περάσαμε τις "Πόρτες", 2300m πάνω από τη θάλασσα. Το τοπίο αλλάζει. Μπροστά μα ς ένα καταπράσινο πλατό ...ο "Μέγας Κάμπος"....και στο βάθος η κορφή...ο 'Κόρακας" . Η διαδρομή στο χάρτη λέει για τρία τέταρτα ακόμα. Ακολουθούμε τα ίδια σημάδια. Οι ήπιες κλίσεις μας δίνουν ανάσες.  Ωστόσο το τελευταίο 20λεπτο είναι πολύ κουραστικό κι ένα πέρασμα θέλει πολύ προσοχή....

  Στις  10 και 20 πατάμε τον "Κόρακα" , 2495m. H ψηλότερη μας κορφή. Πάει και η κούραση, η γκρίνια και άλλα τέτοια. Τώρα ικανοποίηση, δέος, γαλήνη, αγνάντι μέχρι την Καλιακούδα. Αγκάλιασα το πουλάκι μου....όταν τη γνώρισα δεν είχε ανέβει ούτε δύο ορόφους με τα πόδια.

  Πήραμε τηλέφωνο τον "ανισόρροπο" , το Γράδο που ήταν στα Σύβοτα, θέλαμε να  το μοιραστούμε. Πόσο να καθίσεις εδώ πάνω.......

  Κατά τις 11πμ. πήραμε το δρόμο της επιστροφής. Μετά τις "Πόρτες" λες και πάταγες  σε ρουλεμάν. Φάγαμε τον κώλο δυο τρείς φορές...τι πειράζει όμως. Φτάσαμε στο καταφύγιο στις 1μμ. Μας περίμενε ο "ανισσόροπος". Έχει μια πηγή εκεί δίπλα. Διώξαμε τον ιδρώτα από πάνω μας και αρχίσαμε τις ασκήσεις κοιλιακών....τρωγοπίναμε μέχρι το απόγευμα. 

  Ρίξαμε ένα τελευταίο περπάτημα στα "Μετερίζια". Μέχρι να πέσει ο ήλιος ήταν όλα πρίμα. Επιστρέψαμε στις σκηνές. Με το που κρύφτηκε ο ζωοδότης, άρχισαν να βγαίνουν πάλι τα μπουφάν....πάλι κρύο ,αλλά όχι όπως το προηγούμενο βράδυ. Όμως αέρας, να τινάζει τα αντίσκηνα, χωρίς ωστόσο μπεμπένια και νυχτερινά απρόοπτα. 

  Την επομένη το πρωί στις 9πμ. πίναμε καφεδάκι και λίγο αργότερα μπήκε πάλι η πρώτη στο κιβώτιο. Βαρέσαμε για το Δάφνο. Θέλει λίγο προσοχή η διαδρομή από τα νεροφαγώματα του δασικού.

Ήμασταν στην πλατεία λίγο μετά τις 10πμ., περίπου 15Km από το καταφύγιο  του ΠΟΑ.

  Πλατάνια, καλό τσίπουρο, σκίσαμε  ό,τι είχε μείνει στα ψυγεία, αμπελοφιλοσοφίσαμε και δώσαμε υποσχέσεις για την επόμενη φορά.

  Νομίζουμε καλύτερα δεν θα μπορούσε να ήταν. Οι θεοί των βουνών έκαναν ό,τι μπορούσαν για να περάσουμε καλά.

    Κάναμε περίπου 520Km, καταναλώσαμε γύρω στα 70lt βενζίνη, περπατήσαμε κοντά στις 7h και φάγαμε και ήπιαμε ουκ εστίν αριθμός.....    

 publications: 2.8.2018