Ημερολόγιο 2025 / Calendar 2025
Αναμνήσεις / Memories
…για ένα ημερολόγιο λειψό και άφατο, έλυτρο στις ατραπούς της ψυχής. Ενδυμιώνας πολύπλαγκτος ερέτης, μα πάντα κρατά την αναπνοή του, μη ταράξει των συλλαβών το πέρασμα.
Το 2025 το Horizon Levante αναζήτησε ευλύμενους τόπους, στη χώρα του Camilo, του Che και του Castro, στα βαλτοτόπια του Άγιου Μάμα, στην άκρα στο φάρο του Κεριού, στις κορφές του Καϊμάκ, στην αγκαλιά της άρμης με το γλυκό νερό του Λουδία, στου Δίου τα ιερά και στη χώρα του Ιάσωνα.
Η συνέχεια στην παλιά πόλη. Habana Vieja (παλιά Αβάνα). Από το 1982 ανήκει στην παγκόσμια κληρονομιά της UNESCO. Εδώ η εικόνα έχει άλλες αποχρώσεις. Το «γκρι» διαδέχεται τη λάμψη της κληρονομιάς της ισπανικής αποικιοκρατίας. Οι πλατείες, τα κτήρια, η πολεοδομία, τα γλυπτά, οι ναοί και η μάχη μιας δοκιμαζόμενης οικονομίας να κρατήσει ζωντανή αυτή την εικόνα.
Η Habana σου ψιθυρίζει ψέματα μα και συνάμα αλήθειες· είναι αξιοπρεπής και πόρνη, στιλπνή μα και βρόμικη, υγρή σαν τοπίο του βυθού και δύσοσμη σαν τις κοιλάδες του νου… Ανάλογα το κουμπάσο του καθενός.
Οι αριστερόστροφοι του δυτικού κόσμου θα πληγωθούν και οι δεξιόστροφοι απανταχού της γης θα λοιδορήσουν. Θα τολμήσω μια παράφραση των στίχων του Σαββόπουλου:
«Η Αβάνα που αντιστέκεται, η Αβάνα που επιμένει, όποιος δεν καταλαβαίνει, δεν ξέρει πού πατά και πού πηγαίνει».
https://www.geotzan.com/cuba-habana-part-1
Τρίτη μέρα σηκώθηκα νωρίς να προλάβω τη ζέστη… καλά κρασά! Τριανταπεντάρια!!! Πήρα τη βορειοδυτική πλευρά του βάλτου. Χωματόδρομος, νεροφαγώματα, λασποτόπια, καρφωμένο το βλέμμα στα δεξιά. Λιόδεντρα, καλάμια, αρμύρες και ξαφνικά ένας τόπος πλημμυρισμένος με φλαμίνγκο. Πανδαισία! Ο φωτισμός δε βοηθούσε, ο ήλιος ήταν κόντρα και κατάπινε τα χρώματα. Θα πάω κι από την άλλη. Χάθηκα μέσα στη βλάστηση. Ούτε αναστροφή δε μπορούσα. Ξανά στο κεντρικό χωματόδρομο και μέσα από τον οικισμό του Αγίου Μάμα βγήκα στη θάλασσα. Τώρα όλα καλύτερα. Με πατημένο χωματόδρομο και κατεύθυνση από βορά προς νότο βρήκα κάθετους διόδους προς τον υδροβιότοπο. Ο τετρακοσάρης της NIKON έδωσε τη λύση. Έχω δει στην Κερκίνη και στο Μεσολόγγι φλαμίνγκο, αλλά εδώ είναι περισσότερα κι από τις ξαπλώστρες του SAHARA. Πόσο να κάτσεις;
https://www.geotzan.com/neakallikratia
«Πού πας;» με ρώτησε ο Μιχαήλ Δέδες περασμένες δέκα το βράδυ, φεύγοντας από το φάρο. «Πάω στο Βανάτο για μελιτζανοσαλάτα και σκορδοστούμπι… έτσι λένε εδώ ότι φτιάχνετε με σκόρδο». Ουκ έστιν αριθμός… δε σας λέω λεπτομέρειες γιατί θα με ματιάσετε.
https://www.geotzan.com/invisiblezakynthos
Ο ήλιος λαμπερός όπως το είχαμε υπολογίσει, το αγιάζι δεν ήταν δυνατό, ήταν όμως δροσερό. Γρήγορα η θερμοκρασία έφτασε στους 16°C. Κίνηση πρώτη, μπουφάν. Κίνηση δεύτερη, φωτογραφίες. Κίνηση τρίτη … Scotch με σπερδούκλια και πούρα. Δύο ώρες σχεδόν εδώ πάνω. Δε το χορταίναμε. Ίσως ένα κατασκηνωτικό διήμερο του χρόνου να είμαστε καλά. Για τα δύσκολα η εκκλησία είναι ανοιχτή… https://www.geotzan.com/kaimaktsalan2524
Συνέχισα δυτικά, πλάι στο νερό πάντα. Πέρασα τον Γαλλικό και εδώ και ώρα πατάω χώμα. Στόχος μου οι καλύβες των ψαράδων στο δέλτα του Αξιού. Πέρα από τη σκόνη, έχεις να «καταπιείς» τα σκουπίδια, την αυθαιρεσία, την εγκατάλειψη κάθε υποδομής για τον επισκέπτη και την κακογουστιά άθλιων κατασκευών.
Έβαλα λοιπόν τον μανδύα που με προστατεύει από όλο αυτό το χάλι και, σαν να μη με άγγιζε τίποτα, απήλαυσα τις γραμμές των οριζόντων, τα υγρολίβαδα, τα πουλιά, τα πλεούμενα των ψαράδων και τα χρώματα που μόνο η φύση μπορεί και μας χαρίζει.
https://www.geotzan.com/deltaaxiuloudia
Περπάτησα γύρω απ’ την περίμετρο του τείχους. Εκεί, στη βόρεια πλευρά, την είδα. Μια μαρμάρινη γυναίκα καθισμένη, ακέφαλη, τυλιγμένη σ’ έναν μανδύα με τις αποχρώσεις του γκρι να την σκεπάζουν. Παραδομένη στον χρόνο, στην ησυχία, στη φύση. Η ράχη της κοιτούσε τη δύση, το “βλέμμα” στραμμένο προς τα Πιέρια.
«Τι ψάχνεις;» με ρώτησε.
«Ψάχνω καιρό τώρα — από τον κατακλυσμό του Δευκαλίωνα. Μα μήτε στο Κωρύκειο, μήτε στη Λυκώρεια βρήκα χαμπέρι.»
«Δε θα τη βρεις σ’ αυτόν τον κόσμο», αποκρίθηκε. «Θα πας εκεί όπου πρώτα ντύνονται οι ψυχές και ύστερα το σώμα.»
Κανένα άλλο έμβιο δεν συνάντησα ως την έξοδο.
Είχε δίκιο. Έπρεπε να το δω.
Περασμένες επτά, έβαλα για το «11». Βροχή και των γονέων. Μια ομπρέλα, ρε παιδιά; Στο δρόμο μου ήταν ο «Γαλαξίας». Δημητριάδος. Βολεύτηκα. Μετά, αναζήτηση των ανθέων για τις κυρίες της βραδιάς. Κόκκινα τριαντάφυλλα. Δημητριάδος κι αυτά… Το «11» στη Σκενδεράνη 14. Μπήκα σ’ έναν χώρο όμορφο, «ζεστό» και φιλόξενο. Στο πατάρι, οι φωτογραφίες της κ. Υφαντή… Κράτησα το βαγόνι, το περαστικό και την κοκκινομάλλα στις κρεμάστρες. Μα και η σκάλα, τι χρώματα; Η Φρίντα; Η κυρία στο μπαρ;
Μετά, ακούσματα Χατζιδάκη, ποίηση της κ. Ψαραλίδου, αγκαλιά με τις εικόνες της κ. Υφαντή. Κόκκινο κρασί με κανέλα για καλό μπάρκο… κι εγώ, vodka λεμόνι. Τι να κάνουμε; Έχουμε τις αδυναμίες μας. Με το κλείσιμο, δόθηκαν υποσχέσεις για μελλοντικές ανάλογες βραδιές. Α, να μη ξεχάσω την κ. Λία Μουχτάρη. Κατασκευάζει χειροποίητες κούκλες. Η μελλοντική έκθεση στο «11». Για να δούμε…
Η βροχή το βιολί της. Η πόλη αντικατοπτρίζεται στην άσφαλτο. Το ίδιο και η πολύχρωμη Αργώ.
https://www.geotzan.com/volos
Δημοσίευση / Poublication : 31.12.2025