Photography | Horizon Levante | Κεντρικός Τομέας Αθηνών

      σχόλια, ειδήσεις, πολιτισμός

    ICELAND AUGUST 2013

    Part 1 (6.7.8.9/8/2013)

                 Hjørring(DK) - Hirtshals's Port - Faroe Islands - Seyðisfjörður - Ásbyrgi - Mývatn

       ΙΣΛΑΝΔΙΑ ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2013

           Μέρος 1ο (6.7.8.9/8/2013)

                                    Hjørring - Port

    6 Αυγούστου 2013. Ημέρα Τρίτη.

     Hjørring Δανία. Το πρωί ξυπνήσαμε με βροχή. Είχαμε παραγγείλλει στους ευγενικούς ανθρώπους του camp ( Hjørring Campingplads) φρέσκο ψωμί καφέ και τσάι. Όλα έγιναν στα γρήγορα. Η διαδρομή μέχρι το λιμάνι του Hirtshals ήταν μικρή. Περίπου 20Km. Ώρα 8,30πμ. Η βροχή όλο και δυνάμωνε. Πριν την είσοδο στο check in φουλάραμε βενζίνη. Το οδόμετρο γράφει 2487Km από Ελλάδα. Η οργάνωση των Δανών υποδειγματική. Χωρίς να βγαίνεις από το όχημα έπαιρνες την κάρτα επιβίβασης με τον αριθμό της καμπίνας που ταυτόχρονα ήταν και το κλειδί σου με bar cod. Μας οδήγησαν σε γραμμές αναμονής ανάλογα με το ύψος του οχήματος. Οι συνοδηγοί παρελήφθησαν από λεωφορείο της εταιρίας και τους μετέφερε στο πλοίο σε μια απόσταση 200-300m. Από εκεί με φυσούνες όπως στα αεροδρόμια επιβιβάστηκαν ακριβώς εκεί που είναι η υποδοχή του Norrona. Ωστόσο η βροχή σταμάτησε. Βγήκε ένας λαμπερός ήλιος και όλοι πεταχτήκαμε από τα αυτοκίνητα για μερικές αναμνηστικές φωτογραφίες. Κυριαρχούσαν τα 4Χ4. Κάτι "τούμπανα", που λέμε εμείς που πάμε; Στις 11,30 σηκώθηκε ο καταπέλτης.

Hjorring Camping

         Hirtshals port

         Hirtshals port

Hirtshals port

                   On the ship

                 6.7.8 / 8.2013

    Αρχίσαμε τις αναγνωριστικές "πτήσεις". Όλα είναι πανάκριβα. Ακόμα και το ζεστό νερό στο μπαρ για ένα τσάι το πληρώνεις. Το κατάστημα με τα αφορολόγητα μας δίνει κάποιες λύσεις για σνακ, μπύρες και αλκοολούχα. Από την άλλη όλα είναι πεντακάθαρα και τακτοποιημένα. Ο καιρός είναι καλός για τη γεωγραφική θέση που είμαστε, για την ώρα τουλάχιστον. Τη βγάζουμε στο χώρο των καπνιστών. Έχει μέχρι σόμπες οροφής. Το βράδυ άναψαν και οι "ευπαθείς" στρογγυλοκάθονταν από κάτω. Όσο είχε φως μας κράταγαν τα κοντομάνικα. Μετά έπιασε ένα παγωμένο αγιάζι και κατά το ηλιοβασίλεμα η θερμοκρασία πήγε κοντά στους 10οC. Τα χρώματα περίεργα. Τα σύννεφα και η θάλασσα. Όσο πέρναγε η ώρα, ο καιρός άρχισε να τα "μαζεύει". Ό,τι μπουκάλι γυάλινο είχαμε στην καμπίνα το ξαπλώσαμε για σιγουριά. Οι πληροφορίες για το μπότζι βγήκαν αληθινές.

   7 Αυγούστου 2013. Ημέρα Τετάρτη.

   Πρωινό με λιακάδα. Το κρύο όμως είναι έντονο. Οι 10οC σταθεροί. Απόγευμα αντικρίζουμε τις νήσους Φερόες. Όλος ο κόσμος στο κατάστρωμα. Οι πρώτες εικόνες είναι καταπληκτικές. Μας θυμίζουν τα τοπία στο Βόρειο Ακρωτήρι. Για αρκετά μίλια τα κλείστρα των μηχανών δεν σταματούσαν. Το βράδυ πάλι στο γνωστό μας στέκι. Δίπλα μας μια παρέα Γερμανών γέμιζαν τους κάδους με άδεια ντενεκεδάκια από μπύρα. Το κρύο αμείωτο όπως και το μπότζι. Στο ανοικτό κατάστρωμα σε μαστίγωνε ένα παγωμένο σπρέι. Ένα Λετονός 40άρης έβγαλε από το σακίδιο του ένα κεφάλι σκόρδο ένα κρεμμύδι και ένα τάκο λίπος με λίγο κρέας. Στο μεταλλικό του κύπελλο έβαλε ουίσκι και άρχισε το δείπνο του. Μετά ανάβει και έναν μπάφο. Τον αφήσαμε στον κόσμο του.

    8 Αυγούστου2013. Ημέρα Πέμπτη.

Οι ακτές της Ισλανδίας δεν άργησαν να φανούν. Αφήσαμε την καμπίνα 2 ώρες πριν την άφιξη. Τραβήξαμε μερικές φωτογραφίες αρκετά συγκινημένοι που σε μερικές ώρες θα πατήσουμε το νησί.Μετά κατηφορίσαμε στο χώρο των οχημάτων. Έπιασα κουβέντα με το Λετονό. Είχε γυρίσει όλο τον κόσμο με ένα μικρό βανάκι. Του είπα ότι πρέπει να έρθει και στην Ελλάδα. Στην έξοδο στο λιμάνι οι λιμενικοί τον τράβηξαν από το "σωρό". Τον αφήσαμε να τον ψάχνουν μαζί με τον εκπαιδευμένο σκύλο.

             Faroe Islands

Faroe Islands

                                Seyðisfjörður - Ásbyrgi

        

    1η μέρα. 8 Αυγούστου 2013. Ημέρα Πέμπτη.

    Να πω ότι μας φαίνεται απίστευτο, μοιάζει πολύ συνηθισμένο. Όμως έτσι είναι . Οι πρώτες εικόνες ρολάρουν στο κεφάλι μας χωρίς να τις ελέγχουμε. Τι να συγκρατήσεις; Νομίζουμε όλα. Τα χρώματα, τα σχήματα, το φως, τα σπίτια, τους ανθρώπους, μα πάνω απ΄ όλα, τη φύση που έπλασε αυτό το μαγικό μέρος του πλανήτη. Πτυχώσεις, νερά, χιόνια μες το κατακαλόκαιρο και ακόμη δεν έχουμε κάνει το πρώτο χιλιόμετρο. Το λιμάνι του Seyðisfjörður με τους 670 κατοίκους το αφήσαμε πίσω μας ανηφορίζοντας τον 93. Στροφιλίκια πλάι στην κοιλάδα του Fjarðará. Πόσους καταρράκτες να έχει; Στα διάσελα πριν την κατηφόρα για το Egilsstaðir, περνάμε στα δεξιά μας τη λίμνη Heitharvatn. Δεν ξέραμε τι να κάνουμε. Να σταματάμε συνέχεια ή να φωτογραφίζουμε μέσα από το αυτοκίνητο; Κάτι στο ανάμεσο; Τα χιλιόμετρα πολλά. Έχουμε μπροστά μας περίπου 350. Θα μας χασομερήσουν και οι προμήθειες για τη συνέχεια. Τι να διαλέξεις αλήθεια; Ο καιρός δείχνει στα πάνω του. Παιχνίδια του ηλιάτορα με τα σύννεφα. Θερμοκρασία από 7 μέχρι 12oC.

    Μπήκαμε στο Egilsstaðir μετά από καμιά 30ριά χιλιόμετρα, ψάχνοντας supermarket και βενζινάδικο να γεμίσουμε το κάνιστρο των 20L. Βλέπουμε κάτι σαν βενζινάδικο με δύο τρόμπες (βενζίνη και diesel) αλλά βενζινάς πουθενά. Ζητήσαμε τη βοήθεια ενός Ισλανδού. Γνωρίζουν όλοι, μα όλοι, άπταιστα Αγγλικά. Είναι εξυπηρετικοί και ευγενέστατοι." Κάρτα έχετε;" Χωρίς κάρτα δεν έχει βενζίνη σχεδόν πουθενά. Μόνο στις μεγάλες πόλεις. Μεγάλες πόλεις στην Ισλανδία έχει μόνο στη φαντασία σας. " Έχουμε". Βάζεις την κάρτα, κτυπάς το PIN, επιλέγεις το ποσόν, τον αριθμό της τρόμπας και αν πέσεις έξω στον υπολογισμό δηλαδή βάλεις λιγότερα καύσιμα από αυτά που έχεις πληκτρολογήσει θα χρεωθείς ανάλογα. Γεμίσαμε τη καβάτζα και η δεύτερη ερώτηση ήταν που έχει market και τράπεζα. Τι ρωτάμε τρομάρα μας. Λες και ήμασταν στο LA. Στην επόμενη στροφή ήταν όλα μπροστά μας. Η τράπεζα, το γραφείο με τις πληροφορίες, το super και άλλο βενζινάδικο απέναντι,που πλήρωνες μέσα με μετρητά. Λίγο ακριβότερη όμως η τιμή της βενζίνης, υποθέσαμε λόγω υπαλλήλου. Κάναμε τις πρώτες προμήθειες και αλλάξαμε € με ISK. Στο supermarket η Energy μπλοκαρίστηκε. Προβληματιστήκαμε γιατί είχε ακόμα 200€ γι να πιάσει ταβάνι. Το λύσαμε με άλλη κάρτα. Plastic money. "Το μεγαλείο του καπιταλισμού".

    Ο καιρός άρχισε να φορτώνει. Συνεχίσαμε στο δρόμο του δαχτυλιδιού (1). Στενός, όριο 90Km/h και άψογο οδόστρωμα. Πολύ σύντομα κάναμε δεξιά στον 917. Άσφαλτος στην αρχή αλλά μετά γνωρίσαμε τον Ισλανδικό χωματόδρομο. Ένα κομπρεσέρ που έλεγες πότε θα σταματήσει. Δυστυχώς δεν σταμάταγε παρά μόνον όταν ξανάρχιζε η άσφαλτος. Νερά παντού. Ο Husa, ο Laxa, ο Kalda έπεφταν στην κοίτη του Jökulsá á Dal και αγκαλιασμένοι χύνονταν μέσα από ένα τεράστιο δέλτα στον κόλπο του Héraðsflói. Στο δεξί άκρο της επιβλητικής κοιλάδας χιονισμένο μέσα Αυγούστου το Grjotfjall. Τα γεφύρια μονής κατεύθυνσης. Έδινες ή σου έδιναν προτεραιότητα χωρίς κανόνες. Στα αριστερά της κοιλάδας άρχιζε μια ζόρικη ανηφόρα με κλίση 20%. Η πινακίδα έδινε όριο 20Km. Στο πλάτωμα μιας στροφής σταματήσαμε για φωτογραφίες. Τέσσερις μηχανόβιοι ανέβαιναν τον ανηφορικό χωματόδρομο και μας "έδωσαν" ένα ωραίο κάδρο. Την ώρα που φεύγαμε στάθμευαν για τον ίδιο λόγο με εμάς. Μέχρι τον αυχένα παγαίναμε μπροστά. Μετά τους δώσαμε προτεραιότητα. Μας ευχαρίστησαν και οι τέσσερις με το ίδιο νεύμα. Συνεχίσαμε στον 917 μέχρι το Vopnafjörður. Μετά πήραμε τον 85. Ξανά άσφαλτος μέχρι το Bakkafjörður. Στην Skeggjastaðakirkja μια ξύλινη εκκλησία κατασκευής του 1845. Σταματήσαμε. Είναι κατασκευασμένη από τα ξεβρασμένα ξύλα της θάλασσας. Η Προτεσταντική λιτότητα αγκαλιά με ένα μικρό νεκροταφείο στα όρια της τοπικής φάρμας . Ξανά χωματόδρομος να εναλλάσσεται με άσφαλτο μέχρι το Þórshöfn. Τα τοπία πρωτόγνωρα. Ο ορίζοντας χανόταν πότε μέσα στη θάλασσα, πότε σε χαμηλούς λόφους. Η συνέχεια είχε 874 μέχρι το Raufarhöfn. Οι κάτοικοι είναι 194. Η μικρή πόλη υπήρξε ένα από τα μεγαλύτερα λιμάνια αλίευσης ρέγκας στον Ισλανδικό βορρά. Έχει όλες τις υποδομές. Καταλύματα, αστυνομία, αγορά, ταχυδρομείο, συνεργείο, camp, ένα μικρό αεροδρόμιο στα 7Km και γκολφ παρακαλώ. Ξεπεζέψαμε στο φάρο στα ανατολικά του οικισμού. Απέναντι ακριβώς ΒΔ στο έβγα υπάρχει ένα εικαστικό που είναι ακόμα υπό κατασκευή. Μέσα από ένα μαύρο χωματόδρομο φτάσαμε στην κορυφή ενός λόφου. Περίεργη κατασκευή αλλά μας τράβηξε η επιβλητικότητα του. Το όνομα του είναι Heimskautsgerði. Είναι εμπνευσμένο από ένα ποιητή τον Völuspá. Θα αξιοποιήσει τον ήλιο του μεσονυκτίου στον αρκτικό κύκλο και στην τελική του διαμόρφωση, θα έχει 52m διάμετρο και 72 νάνους γύρο από αυτό, όπου στον κάθε ένα θα αντιστοιχούν 5 μέρες του έτους. Ένα κρύσταλλο θα τοποθετηθεί στην κορυφή της 8μετρης κολώνας το οποίο θα ρίχνει φως σε όλη την περίμετρο και οι επισκέπτες θα μπορούν να βρουν την γενέθλια ημερομηνία τους. Από εκεί αγναντέψαμε για μια ακόμη φορά το μικρό ψαροχώρι.

                                                                                                            Seyðisfjörður

 

Seyðisfjörður

Road 93

 

        lake Heitharvatn

                                                                                                            Egilsstaðir

                                                                                                                         road 917

        Delta Jökulsá á Dal

Vopnafjörður

                                                 road 85

Skeggjastaðakirkja

       Raufarhöfn lighthouse

Heimskautsgerði

                                                                                                                               Raufarhöfn

    Ξέραμε ότι η συνέχεια έχει επαφή με κατοικημένο μέρος μετά από 100 περίπου χιλιόμετρα χωμάτινης και ασφάλτινης διαδρομής στην περιοχή της Melrakkaslétta. Έχουμε ήδη διανύσει 250Km και η ώρα είναι 5 το απόγευμα. Όμως η μέρα έχει πολλές ακόμα εκπλήξεις και δεν το βάζουμε κάτω.

    Συνεχίζουμε στον 870. Χωμάτινος με το γνωστό κομπρεσέρ, μέχρι το ακρωτήρι Hraunhafnartangi με τον ομώνυμο φάρο. Είμαστε στο βορειότερο άκρο της Ισλανδίας. Απέχουμε περίπου 800m από τον Αρκτικό κύκλο. Θέλαμε να αγγίξουμε το φάρο. Στα δεξιά φεύγει ένας δρόμος(;) από κροκάλες , ξύλα και κατεστραμμένα δίχτυα. Στην αρχή αυτού του δρόμου είναι παρκαρισμένο ένα Forester. Το προσπερνάμε και αρχίζει το μπότζι. Πρέπει να πήγαμε περίπου στα μισά αυτού του δρόμου(;) όταν ένα ξεγυρισμένο γκαπ ακούστηκε από κάτω. Βρίσκουμε ένα μικρό άνοιγμα και σταματάμε. Σύντομος έλεγχος. Λάδια δεν τρέχουν από πουθενά. Επανεκτίμηση και συνέχεια με τα πόδια ακολουθώντας το μονοπάτι. Πάντα με γοήτευαν οι εσχατιές και τα πανέμορφα αυτά οικοδομήματα. Γενικότερα αυτή η περιοχή έχει τους θρύλους της και μια ιδιαίτερη ιστορία. Εκατοντάδες ξεβρασμένοι κορμοί δέντρων κατάλευκοι από τα καμώματα της θάλασσας. Τους χρησιμοποιούν για τις περιφράξεις και για την κατασκευή επίπλων. Στο μονοπάτι συναντήσαμε το ζευγάρι από το Forester. Μας χαμογέλασαν και χαιρετηθήκαμε. Σε αυτή την ερημιά έχει άλλη αξία ένα νεύμα , η κίνηση του χεριού. Η βλάστηση είναι σχεδόν ανύπαρκτη. Πέτρα, άγρια θάλασσα, ο λευκός τετράγωνος γίγαντας των 19m κατασκευασμένος το 1951 και δύο βαρεμένοι. Μαζί με του άλλους δύο τέσσερις και μια Ελβετίδα πέντε. Αυτή είχε ένα Toyota cruiser αυτοκινούμενο τούμπανο και την αφήσαμε επιστρέφοντας να συνεχίζει μάλλον μέχρι τέλος τον κροκαλόδρομο.

    Κάναμε αναστροφή και βγήκαμε ξανά στον 870.Το υψόμετρο χαμηλό, ευθείες να χάνεται το μάτι, φάρμες στη μέση του πουθενά και να ταξιδεύουμε μόνοι μας για δεκάδες χωμάτινα χιλιόμετρα ανάμεσα σε λίμνες και χαμηλούς ορεινούς όγκους. Στο Kópasker, με τους 121 κατοίκους βάλαμε βενζίνη έχοντας στο χιλιομετρητή 300Km περίπου. Το ίδιο σύστημα με το Egilsstaðir μόνο που εδώ δεν μας έβγαζε την απόδειξη το μηχάνημα. Ξέχασα να σας πω ότι υπήρχε printer και μπορούσες να πάρεις και απόδειξη. Τέλος πάντων εγκαταλείψαμε την προσπάθεια με το printer και γράψαμε στο μπλοκάκι μας το ποσό. Ήμασταν αρκετά κοντά στο camp που είχαμε προγραμματίσει να κατασκηνώσουμε. Η άσφαλτος είναι γεγονός και ο καιρός μας χαμογελάει. Φτάνοντας στην υποδοχή του camp Ludur δεν βρήκαμε κανένα. Νάτα πάλι λέμε. Κοιταζόμαστε και βάζουμε σε εφαρμογή plan B. Βουρ για Ásbyrgi. Μερικά ακόμη ασφάλτινα χιλιόμετρα και να ΄ μαστε στο camp, στην είσοδο του ομώνυμου φαραγγιού μέσα σ΄ ένα καταπράσινο περιβάλλον. http://www.visiticeland.com/SearchResults/TravelService/vesturdalur-camping-ground--vatnajokulsthjodgardur Πολύ καλές εγκαταστάσεις, πολύς κόσμος, πολύ κρύο με αέρα, αλλά βρόχα μηδέν. Στήσιμο της Vango και να ΄ναι καλά ο φίλος μας ο Σπύρος. Το πρώτο Μοσχοφίλερο από τα δύο που μας έδωσε πριν το ταξίδι μας το ανοίξαμε για τα επινίκια της πρώτης μέρας στο νησί. Το δείπνο που έφτιαξε η Αδαμαντία είχε σολομό καπνιστό . Γείραμε μ΄ ένα παγωμένο αγιάζι να χοροπηδάει πάνω στη σκηνή μας.

 

 

In the arctic circle. Hraunhafnartangi lighthouse

"sea games" παιχνίδια της θάλασσας

             Melrakkaslétta peninsula

          Kopasker area

camping ground Ásbyrgi

INFO: 350Km. Ήμασταν 9h στο δρόμο. Κάναμε δύο μεγάλες στάσεις (Raufarhöfn, Heimskautsgerði), (Hraunhafnartangi) και μία μικρή για μεσημεριανό. Πεζοπορία 1h,30'.

          350Km. 9h  on the road.  Hiking 1h, 30 '.

            Ásbyrgi - Mývatn

      

    2η μέρα.9 Αυγούστου 2013. Ημέρα Παρασκευή

    Σηκωθήκαμε νωρίς, γιατί αν σε πιάσει το σύνδρομο του Αντώνη την έβαψες. Βέβαια υπάρχει ένα καλό στην υπόθεση. Σκοτεινιάζει πολύ αργά. Κατά τις ένδεκα. Οπότε έχεις πολύ χρόνο στη διάθεσή σου για να καλύψεις το πρόγραμμα. Για να δούμε πως θα πάει; Καφές και τσάι για πρωινό. Έχουμε τις συνήθειες του Νότου.Ξεκινήσαμε με βαριά σύννεφα και 12οC για να περπατήσουμε στο φαράγγι του Ásbyrgi, Εθνικό πάρκο. Σε απόσταση 4Km από το camp με τον 861 είναι το parking απ΄ όπου ξεκινούν τα μονοπάτια για τη διάσχιση του φαραγγιού. Πήραμε το συντομότερο, λόγω χρόνου. Σαν μια τεράστια πρέσα σε σχήμα γλώσσας να συμπίεσε την επιφάνεια της γης και έκανε αυτούς του σχηματισμούς και τις πτυχώσεις. Κάθετες πλευρές με ύψος που ξεπερνούν τα 100m, μήκος κοντά στα 3,5Km και πλάτος 1.1km. Στη βάση η βλάστηση σε εντυπωσιάζει και στο τέλος συναντάς μια μικρή λίμνη που στα κρυστάλλινα νερά της καθρεφτίζεται όλο αυτό το ανάγλυφο. Απλά μαγικό. Ένα ζευγάρι Αυστριακών μας φωτογράφισε.

       Ásbyrgi canyon

    Επιστρέφοντας στον 85 αλλάξαμε σχέδια για τον 862 και επιλέξαμε τον 864 αφού οι περιγραφές των χαρτών τον έδιναν περισσότερο βατό. Μετά το χθεσινό κοπάνημα είπαμε να μην πάμε γυρεύοντας. Ναι καλά. Δεν υπάρχει Ισλανδικός χωματόδρομος χωρίς ανελέητο κομπρεσέρ. Μου είπε ο Doctor ότι αυτό το δημιουργούν τα ίδια τα αυτοκίνητα. Τέλος πάντων. Προορισμός μας ο καταρράκτης Dettifoss 25Km από εδώ.Οι εικόνες εντελώς διαφορετικές από τη χθεσινή μέρα. Το φαράγγι Jökulsárgljúfur στα δεξιά μας είναι το μεγαλύτερο της Ισλανδίας με μήκος 25Km. Δέος. Το σοκ το πάθαμε παραπάνω.Η διαδρομή όλο εκπλήξεις. Κόκκινοι, καφετιοί και μαύροι όγκοι. Σπογγώδες έδαφος, με μια περίεργη βλάστηση που την ονομάσαμε Simpson από τα μαλλιά του. Κοντά και ίσια. Τι είναι αυτό ρε παιδιά; Και από πάνω άρχισε να βρέχει χωρίς "ζάχαρη και μέντα". Μια βροχή που σου τσάκιζε τα νεύρα. Ντύσου, να βγεις από το αυτοκίνητο, ξεντύσου να μπεις, σκέπασε τη μηχανή - για πόσο; Άντε να δούμε πως θα στεγνώσουμε μετά. Ευτυχώς δεν είχαμε σκόνη από το δρόμο.

Jökulsárgljúfur canyon

    Κάναμε δεξιά στον 890 και σε σκάρτο χιλιόμετρο φτάσαμε στο parking για τον Dettifoss. Τα οχήματα αρκετά. Ξεπεζέψαμε μέσα σε βροχή και κρύο. Το μονοπάτι καλογραμμένο, αλλά οι πέτρες γλιστερές. Ακούγαμε έναν θόρυβο. Μιλάμε για βουή. Μέσα από ένα τεράστιο ρήγμα αναδυόταν κάτι σα νέφος. Λέμε εδώ είναι.

                                       Dettifoss

    Dettifoss. Ο μεγαλύτερος της Ευρώπης. Πάνω στον Jökulsá á Fjöllum και όλα αυτά από τον παγετώνα Vatnajökull. Πόσο να ξακρίσεις; Παντού πινακίδες για τους μ@λ@κες. Οι άνθρωποι έχουν μια τάση να πάνε στα άκρα. Η Αδαμαντία με κρατάει από το μπουφάν λες και θα πέσω στο κενό. Ακόμα και στη φωτογραφία. Αυτή τη φορά ήταν Γερμανοί οι φωτογράφοι μας.

                                                              Dettifoss

    Λούτσα από τη βροχή και το spray του καταρράκτη επιστρέφουμε στο TJ. Ξανά στον 864. Βροχή, γκρίζα έρημος , κρατήρες, Simpson, αραιά και που κανένα αυτοκίνητο και κοπάνημα. Όπως λέει και ο Γιάννης σου φεύγουν τα σφραγίσματα. Μετά από 57 χωμάτινα χιλιόμετρα αντικρίσαμε την άσφαλτο. Καθόλου όμως τον ήλιο. Είμαστε στον 1 (δρόμος του δαχτυλιδιού) με κατεύθυνση την Krafla. Δεξιά και αριστερά του δρόμου επίπεδες εκτάσεις, άλλοτε καταπράσινες από Simpson και άλλοτε μαύρες και καφέ, βραχώδεις από στερεοποιημένη λάβα και βασάλτη.

                                 road 864

              road 1. Bridge on Jökulsá á Fjöllum

                                     ring road 1

    Πλησιάζοντας τη διασταύρωση με τον 863 διακρίναμε μια μυρωδιά από μεθάνιο και θειάφι. Τη μονάδα την ονομάσαμε "πορδ" και μπορούμε να πούμε μετά βεβαιότητος ότι τα μεγέθη ξεπερνούσαν το 1Κπορδ. Γεωθερμικό πεδίο. Εργοστάσια παραγωγής ηλεκτρικής ενέργειας σ΄ ένα τοπίο από άλλο πλανήτη.

    Μετά από 40 ασφάλτινα χιλιόμετρα βρεθήκαμε στο parking για το Leirhnjúkur. Ένας ορεινός όγκος (605m) που βράζει. Τον λένε και "Clay peak". Βάλτε και ένα n ανάμεσα στο a και το y και είναι ταμάμ. Xρώματα της σκουριάς. Δύσκολα να τον περιγράψεις.Άσε καλύτερα να τον περπατήσουμε και να τον φωτογραφίσουμε. Αποφασίσαμε να τον ανέβουμε μέχρι την κορφή. Ταμπέλες παντού. Οι θερμοκρασίες στο έδαφος ξεπερνούσαν τους 100 βαθμούς. Σε πολλά σημεία το μονοπάτι ήταν ξύλινο με κουπαστές. Έβγαιναν παντού μπουρμπουλήθρες και τα "Μegaπορδ" έκαναν party. Όσο κερδίζαμε ύψος, διακρίναμε καλύτερα το ανάγλυφο της περιοχής. Στερεοποιημένη λάβα σε μια επιφάνεια χιλιάδων στρεμμάτων. Δεν ξέρω αν υπάρχει βαθύτερη απόχρωση του μαύρου. Μα τι έγινε εδώ πέρα; Σε κάθε στροφή του μονοπατιού και άλλο κάδρο. Καμώματα της φύσης. Ο φλοιός ξεχαρβαλωμένος. Αλλού να ξεφυσάει, αλλού υγρός, γαλακτερός και δύσοσμος. Και να βρέχει. Πως να φωτογραφίσεις; Πως να περιγράψεις με λόγια αυτό το Ισλανδικό τοπίο; Αν δεν το δεις δεν......... Είχε δίκιο. Αρκεί να βρίσκεσαι εκεί.

         Krafla-Leirhnjúkur

    Επιστρέψαμε στον 1 και σε λίγα λεπτά αντικρίσαμε τη Mývatn μέσα σε ομίχλη, βροχή και 8οC. Κάναμε δεξιά στο Reykjahlíð . Στο τοπικό market κάναμε μερικά ψώνια. Μετά κατευθυνθήκαμε προς το αεροδρόμιο. Η χώρα έχει αεροδρόμια σε κάθε γωνιά της. Καλά μη φανταστείτε τίποτα ταρατατζούμ. Χωμάτινος αεροδιάδρομος, το πορτοκαλί σώβρακο που δείχνει τον αέρα, ένα μικρό υπόστεγο και το τηλέφωνο του πιλότου. Φτάσαμε στην υποδοχή του Camp Hlíð. Οι θέσεις σε επίπεδα. Αν κατασκήνωνες στο πάνω- πάνω έβλεπες τη λίμνη. Το αυτοκίνητο έπρεπε να το αφήσεις στην είσοδο. Έβρεχε τόσο που δε βλέπαμε τη λίμνη ούτε από την όχθη. Το πρόγραμμα έλεγε δύο βράδια. Πληρώσαμε (πάντα προπληρώνεις) και ρωτήσαμε που θα μπορούσαμε να μαγειρέψουμε χωρίς να γίνουμε μούσκεμα. Μας έδειξαν μια τεράστια τέντα. Αποφασίσαμε να φάμε πρώτα και μετά να στήσουμε σκηνή μήπως και κόψει λίγο η βροχή. Πλαγιάσαμε το αυτοκίνητο στην τέντα και αρχίσαμε να βγάζουμε τα απαραίτητα. Μόλις μπήκαμε μέσα αντικρίσαμε μια τριτοκοσμική κατάσταση. Οι κάδοι με τα σκουπίδια ξεχειλισμένοι. Τα υπόλοιπα κάτω. Το νερό διέσχιζε το δάπεδο και η οροφή σου προσέφερε μπόλικη δροσιά από τη βροχή. Ένα τραπέζι με εστίες υγραερίου μες τη λίγδα, μουσκεμένοι πάγκοι και καλώδια με φις και πολύπριζα ατάκτως ερριμμένα. Θα είχανε καμιά εκδήλωση και δεν πρόλαβαν να καθαρίσουν, σκεφτήκαμε. Σφίξαμε τα δόντια, έλεγξα τις βαλβίδες του βουτάνιου και ξεκινήσαμε το μαγείρεμα. Το γεύμα είχε πουρέ και σνιτσελάκια. Λέω της Αδαμαντίας "μέχρι να τελειώσεις πάω να αλλάξω νερό στο καναρίνι". Εκεί να δεις. Καλά η λάσπη στο δάπεδο. Τα υπόλοιπα όμως; Τι να της πω τώρα; Έκανα το κουνέλι μέχρι να φάμε (όρθιοι). Μετά τα ξεφούρνισα όλα. "Θα κάνω καβγά" μου λέει. Τα κατάφερε πολύ πιο εύκολα από ότι υπολογίζαμε. Μας επέστρεψαν τα χρήματα, εισπράξαμε μπόλικες συγγνώμες μαζέψαμε άπλυτα τα κατσαρολικά και τα πιάτα και ξανά στον 1 για αναζήτηση καλύτερης τύχης.

    Κάναμε την περίμετρο της λίμνης (36Km) και πέσαμε σ΄ ένα δεύτερο αχούρι. Camp Vogar. Μισό μπάνιο και μιάμιση τουαλέτα. Στη Reception ένας τύπος σαν τον Gandalf στο νεότερο μες τη δυσαρέσκεια από τις ερωτήσεις που του κάναμε (άμα έχεις καεί με το χυλό...) Με έβγαλε έξω από τη Reception γιατί κρατούσα το πουράκι μου. Του είπα ότι δεν τον πάω κάτω το καπνό και θύμωσε περισσότερο. Και να βρέχει. Ξανά στο TJ.Τρίτη επιλογή το Camp Ferðaþjónustan Bjargi http://www.northiceland.is/Accommodation/ViewAccommodation/ferdathjonustan-bjargi Κοντά στον οικισμό του Reykjahlíð (pop. 138), πάνω στην όχθη της λίμνης. Οι πρώτες εικόνες θετικές. Ο χώρος φροντισμένος και καθαρός. Οι εγκαταστάσεις καλές αλλά λιγοστές για τον κόσμο που είχε. "Αν στρώσει λίγο και ο καιρός θα το απολαύσουμε" μονολογεί ο Διαμαντής. Όπως λέει και ο Ζήκος "προσεχώς καλύτερα". Τα οχήματα μακριά από τις σκηνές. Έρχονταν κόσμος μέχρι αργά. Κατά τις 9μμ σταμάτησε να βρέχει. Μας δόθηκε η ευκαιρία να σταθούμε στην ακρολιμνιά και να ταΐσουμε τα παπιά και τα Auks με κάτι πίττες μακράς διάρκειας που δεν τρώγονται με τίποτα. "Έγινε της αλεπούς ο θάνατος". Τα πετούμενα μας χάρισαν μοναδικά πλάνα.

Myvatn

                      Camp Bjargi - Mývatn, Reykjahlíð.

                                            Ducks and Auks

    Στο λιόγερμα φάγαμε τη σουπίτσα μας . Κατά τις 11μμ πήγαμε για ένα βραδινό ντους. Ουρά. Τρία μπάνια και τρείς τουαλέτες. Στα θετικά, άντρες γυναίκες μαζί. Οι μισοί έξω να τουρτουρίζουν και οι άλλοι μισοί μέσα να κάνουν οφθαλμόλουτρο. Μπήκαμε στην ίδια ντουζιέρα και οι δύο. Άντε να βγάλεις μπουφάν, φλις, παντελόνια, αρβύλες, κάλτσες και από κοντά να βολέψεις πετσέτες, τσόκαρα και λοιπά αξεσουάρ. Το κοινόχρηστο πιστολάκι είχε θερμικό. Περισσότερη ώρα ήταν σταματημένο, παρά δούλευε από την πολλή χρήση. Σκηνές ροκ. Έξω η θερμοκρασία στους 8οC και όλα μούσκεμα από την υγρασία. Απλώσαμε τις πετσέτες μας στην "απλώστρα" του TJ. Με τους φακούς κεφαλής φτάσαμε στη σκηνή. Συρθήκαμε μέσα. Έτσι θα πάει;

INFO : 170Km. Στο δρόμο 7h. Πεζοπορία 2h.

         170Km 7h on the road Hiking 2h.