Το βιογραφικό

Λοιπόν, αν. Λέμε αν τώρα, ο πατέρας μου ήταν υποψήφιος γενικώς και έπρεπε να κάνει το βιογραφικό του. Τι θα έγραφε;

Έχουμε και λέμε. Αριστερός δεν ήτανε, ούτε η μάνα του ούτε ο πατέρας του. Ο πατέρας του όμως, ο παππούς μου δηλαδή, πολέμησε ως θερμαστής στο θωρηκτό Αβέρωφ στα Δαρδανέλια. Έχω την εντύπωση όμως ότι αυτό δε θα μετρούσε. Εξάλλου ποιος γράφει για τον πατέρα του, ίσως μόνο αν είναι κάποια εξαιρετική περίπτωση. Μη μπούμε σε λεπτομέρειες τώρα. Μετά θα έπρεπε να πει για τη μόρφωση του. Εδώ αρχίζουν τα δύσκολα. Τρεις τάξεις του Δημοτικού. Όμως μπορεί και να μην το ΄γραφε κι αυτό. Όπως έχω προσέξει δεν το γράφουν κι όλοι. Το γιατί δεν μπορώ να το γνωρίζω, ας μη μπούμε κι εδώ σε λεπτομέρειες. Βέβαια καλό είναι να έχεις τη γνώση από κοντά, αλλά να ρε παιδί μου, έχω γνωρίσει μορφωμένους που δεν ήταν και τόσο μορφωμένοι.

Τέλος πάντων ας πάμε παρακάτω να δούμε τι είθισται. Μετά είναι το επάγγελμα.

- Ήμουν καφετζής , άνεργος, σερβιτόρος και στο τέλος κάτι σαν μάγειρας.

-Τι να πάρουμε;

-Ξέρω γω; είναι τόσο σοβαρό;

-Για να μπαίνει θα είναι.

-Ε, τότε να βάλουμε καφετζής.

-Δε μου αρέσει και τόσο αλλά άμα επιμένεις.

Μετά θα έπρεπε να πει για την κ.Μαίρη , τη μαμά μου. Δηλαδή μόνο τ΄ όνομά της. Γιατί σε λεπτομέρειες δεν μπαίνει κανένας. Ας πούμε αν εξακολουθεί να είναι ερωτευμένος μαζί της, αν της κρατάει το χέρι όταν βγαίνουν βόλτα. Μα τι λέω τώρα;

Τι έχει στη συνέχεια το "πρωτόκολλο"; Τα παιδιά. Εγώ κι αδερφός μου. Κι εδώ υπάρχουν δυσκολίες. Γιατί πέρα από τα ονόματα, είναι και οι σπουδές. Φανταστείτε να έγραφε έχω δύο παιδιά, τον Γεώργιο και τον Δημήτριο. Για πάμε στις σπουδές όμως. Λοιπόν εγώ έβγαλα με το ζόρι το Λύκειο και μια τεχνική σχολή. Οπότε δεν είναι και τόσο γυαλιστεροί οι τίτλοι . Ούτε κανένας κρεμάει στον τοίχο το απολυτήριο του Λυκείου. Τώρα για το Δημητράκη μη πούμε τίποτα γιατί είναι πολύ πονεμένη ιστορί