Τέσσερα χρόνια απουσίας


Μάης του 2021....Άνοιξη στα πάνω της. Ανθοφορία, μέλισσες, αναγέννηση του ωραίου. Το αγιάζι παίζει με τον Λεβάντε. To σκίρτημα της ζωής, ο κότσυφας , το χελιδόνι, η άρμη στεγνώνει στο σώμα. Και τα σπάρτα, τα αγαπημένα της. Τα σπάρτα, στο βάζο, στην άκρη του δρόμου, στις απολήξεις των ορεινών όγκων. Και η αγέλαστος πέτρα και το Καλλύχωρον. "Προσκύνημα" στην ιστορία. Κάθε Άνοιξη στα χνάρια της Δήμητρας και της Άρτεμης. Στο νερό του Ερασίνου, πλάι στους ερωδιούς και τις φρυκτωρίες της Βραυρώνας. Έστελνε χαμπέρια στο μέλλον. Μετά στο φάρο του Φονιά. Μα κάθε Άνοιξη σας λέω. Μάη την πήραν οι γοργόνες και τα βότσαλα της άμμου. Ο Μάης της ζωής και της απώλειας. Μυστήρια πράματα. Δε θα σε ξεχάσω ποτέ γλυκιά μου αγάπη........



Φάρος του Φονιά (άκρα Πούντα Ζέζας) Λαύριο


Από το καλό φίλο Δημήτρη Βασιλείου

ΗΣΟΥΝ ΠΑΝΤΟΥ

Δεν υπήρξε πόρτα

που ν΄ άνοιξα

και να μην ήσουν εκεί!


Μέσα στη σιωπή σου

μ΄ ένα βλέμμα γεμάτο!

Δεν μίλαγες

κι όλα ήταν ειπωμένα!

Δεν είχες φωτιά

κι όλα ήταν φως ανέσπερο!


Έφευγα,γύριζα,

κι ήσουν παντού!

Και τώρα

από την άλλη όχθη

ανάβεις τ΄ αστέρια

στους δρόμους τ΄ ουρανού

να μην χαθώ!

Δεν θα υπάρξει πόρτα

που θ΄ ανοίξω

και να μην είσαι εκεί!


ΤΟΝ ΕΡΩΤΑ ΜΑΣ ΚΑΛΩΣΟΡΙΣΑΝ

Για ποιον οι ουρανοί ματώθηκαν

απ’ αστραπές του πόνου;

Για ποιον από καημό

τ’ αστέρια αναστέναξαν;

Για ποιον από χαρά

εδάκρυσε τ’ ολόγιομο φεγγάρι;

Για ποιον ο ήλιος χαμογέλασε

στο γένος των ανθρώπων;

Για ποιον το σύμπαν άνοιξε

τις πύλες του, ψυχή μου;

τον έρωτά μας καλωσόρισαν

στο τάγμα των αγίων,

των μυστικών και φανερών

μαρτύρων της αγάπης,

που μπόρεσαν σε μια στιγμή

το σύμπαν να ομορφύνουν,

που μπόρεσαν μ’ ένα φιλί

το σύμπαν να γλυκάνουν.


Η ΜΟΝΑΞΙΑ ΤΩΝ ΝΕΚΡΩΝ

Τη μοναξιά τους

οι νεκροί, τη μοιράζονται

με τη μνήμη και τα όνειρά τους.

Τα όνειρά μας

εμείς, τα μοιραζόμαστε

με τη μνήμη και τη μοναξιά μας.

Τα όνειρά μας, μάς ενώνουν!

Δημήτρης Βασιλείου

Featured Posts